Fragment

Artemis glimlachte. Tevreden. 'Ik neem aan dat je wel een beloning geboden is als je ons zou redden?'

Turfs baardhaar knetterde. 'Een grote beloning. Nee... een kolossale beloning.'

'Kolossaal, hè? Nou, dan zul je die krijgen ook.'

'Wanneer?' vroeg Turf begerig.

'Binnenkort. Eerst moet je nog één ding voor me doen.'

'Ik wist het wel,' zei de dwerg met opeengeklemde kaken. 'Nooit iets doen voor je geld gezien hebt. Waarom zou ik je vertrouwen?'

Artemis deed een stap naar voren en kneep zijn ogen samen achter een gordijn van donker haar. 'Je hoeft me niet te vertrouwen, Turf. Je moet bang voor me zijn. Ik ben een Modderjongen uit jouw toekomst en ik zou ook in je verleden kunnen voorkomen, als je ervoor kiest om niet mee te werken. Ik heb je al één keer weten te vinden, dus dat lukt me een tweede keer ook heus wel. De volgende keer dat je in een kofferbak inbreekt, zouden er wel eens een wapen en een politiepenning op je kunnen liggen wachten.'

Turf voelde angst in zijn baardhaar tintelen, en zijn baarhaar had het zelden bij het verkeerde eind. Of zoals zijn oma altijd zei: Vertrouw op de haar, Turf. Vertrouw op de haar. Deze mens was gevaarlijk, en hij had al genoeg ellende in zijn leven.

'Goed, Modderjongen,' zei hij schoorvoetend. 'Nog één ding dan. En dan hoop ik voor jou dat je een kolossale berg goud voor me hebt.'

'Daar kun je van op aan. Vrees niet, mijn stinkende vriend.'

De dwerg was diep beledigd. 'Noem me geen vríénd. Vertel nou maar. Wat. Ik. Moet. Doen.'

'Je moet gewoon je natuur volgen en een tunnel voor ons graven. Ik moet een maki stelen.'

Turf knikte alsof maki-jatten de gewoonste zaak van de wereld was.

'En van wie gaan we die stelen?'

'Van mij.'

Turf fronste zijn voorhoofd en toen viel het kwartje. 'Aha... Tijdreizen brengt alle mogelijke verrassingen met zich mee, hè?'

Holly liet het Omnistuk in haar zak glijden. 'Vertel op,' zei ze.