Fragment

Artemis Fowl wil nog een laatste criminele slag slaan. Met behulp van gestolen elfentechnologie heeft hij een Zie-kubus ontwikkeld, een supercomputer die alle aardse computers overbodig maakt. Artemis gaat in zee met de rijke zakenman Jon Spiro, met wie hij de computer wil ruilen voor goud. Maar de lunchafspraak met Spiro en diens bodyguard Arno Blunt verloopt niet volgens plan...

De granaat ontplofte in een dreun van samengeperst geluid, en op hetzelfde ogenblik schoten elf mensen naar de verste uithoeken van de ruimte, tot ze tegen de diverse muren sloegen. Degenen die geluk hadden, sloegen tegen scheidingwandjes en gingen er zo doorheen. Degenen die geen geluk hadden, knalden tegen de spouwmuren. Van alles brak. Maar niet de muren.

Artemis bevond zich veilig en wel in Butlers berenomhelzing. De bodyguard had zich tegen de massieve deurpost schrap gezet en de door de lucht vliegende jongen in zijn armen genomen. Ze hadden nog een paar dingen op de moordenaars van Spiro voor: hun tanden waren intact, ze hadden geen complexe botbreuken en de sonische filtersponzen hadden zich gesloten, waardoor hun trommelvliezen niet gesprongen waren.

Butler keek de ruimte door. De moordenaars waren allemaal gevloerd en grepen naar hun oren. Die keken de komende dagen nog behoorlijk scheel. De bediende trok zijn Sig Sauer-pistool uit een schouderholster.

'Blijf hier,' commandeerde hij. 'Ik ga de keuken controleren.'

Artemis ging weer op zijn stoel zitten en haalde een paar keer beverig adem. Overal om hem heen heerste een chaos van stof en gekreun. Maar Butler had hen wederom gered. Het was nog niet allemaal verloren. Het was zelfs mogelijk dat ze Spiro te pakken kregen voor hij het land uit was: Sid Burger, een ex-Groene Baret met wie hij samen in Monte Carlo bodyguard was geweest.

Er verscheen een grote gestalte voor hem, die het zonlicht wegnam. Het was Butler, terug van zijn verkenningstocht. Artemis haalde diep adem – hij voelde zich erg emotioneel, en dat was niets voor hem.

'Butler,' begon hij. 'We moeten het toch echt eens over je salaris hebben...'

Maar het was Butler niet. Het was Arno Bot. In allebei zijn handen hield hij iets. Op zijn linkerhand lagen twee piepkleine kegeltjes van geel schuimplastic.

'Oordopjes,' siste hij door zijn kapotte tanden door. 'Die doek latijd in vóór een vuurgevecht. Slim hè?'

In zijn rechterhand hield Bot een pistool met een geluidsdemper.

'Jij eerst,' zei hij. 'Dan die aap.'

Arno Bot spande het wapen, richtte snel en schoot toen.