Fragment

‘Butler,’ zei Holly. ‘Luister goed. Dat pistool dat op jou gericht is, is een wapen met een breed kaliber en een lage frequentie. Wij noemen dat een Kaatser; hij is ontwikkeld voor tunnelgevechten. Als hij de trekker overhaalt, kaatst er een brede boog laserstralen van de muren, tot hij iets raakt.’

‘Aha,’ mompelde Butler.

‘Wat zei u?’ vroeg Carrère.

‘Niets. Ik wil alleen niet dat er een foto van me genomen wordt.’

Er kwam een vonkje van Lucs inhalige aard naar boven. 'Mooi horloge heeft u daar om. Ziet er duur uit. Is het een Rolex?’

‘Dat wilt u vast niet hebben,’ zei Butler, die absoluut geen afstand wilde doen van het communicatieschermpje. ‘Een goedkoop ding. Rotzooi.’

‘Geef me dat horloge .’

Butler maakte het bandje van het instrument om zijn pols los. ‘Als ik u dit horloge geef, kunt u mij misschien vertellen waar al die batterijen goed voor zijn.’

‘Dus je bent het wel! Zeg maar dag tegen het vogeltje!,’ krijste Carrère, die zijn mollige duim in de veel te kleine trekker wurmde en er uit alle macht aan trok.

Voor Butler leek de tijd als een slak voorbij te kruipen. Het was bijna alsof hij in een persoonlijke tijdsstop zat. Zijn soldatenhersenen namen alle fieten op en analyseerden zijn opties. Carrères vinger zat er al te ver in. Nog één tel en dan zou een laserstraal van breed kaliber zijn kant op snellen en dan verder door de kamer kaatsen tot ze allebei dood waren. In een situatie als deze had hij niets aan zijn eigen wapen. Het enige wat hij had was het Veiligheidsnet, maar een bol van twee meter zou niet genoeg zijn. Niet voor twee mensen van flinke afmetingen.

In de fractie van de seconde die hij nog overhad, bedacht Butler een nieuwe strategie. Als de bol de schokgolven die naar hem toe kwamen kon tegenhouden, misschien kon hij dan ook tegenhouden dat ze uit het pistool kwamen. Butler raakte het scherm van het Veiligheidsnet aan en gooide het apparaatje naar Carrère toe.